दिल्लीहून निघालेली ‘तामीळनाडू
एक्सप्रेस’ ट्रेन भोपाल स्टेशनला पोचली वेळ सकाळी ११ ची (दिनांक २५
एप्रिल २०१७). याच दिवशी सकाळी माझी अर्धांगिनी सोनाली हीला
प्रसुती वेदना सुरु झाल्याने रूग्णालयात दाखल केले होते. त्यामुळे तेथील स्थिती
जाणून घेण्यासाठी आणि बहुदा भोपाल स्टेशनला नेटवर्क मिळते म्हणून मी माझा थोरला
भाऊ मनीषदादा यांस फोन लावला. तोच, तिकडून उत्तर आलं, ‘नुकतीच प्रसुती
झाली आणि बाळाला ऑपरेशन थियेटर मधून बाहेर आणल तू फोनवरच रहा मी सांगतो काय ते’ ‘
अरे मुलगा झालारे’ हे दादाचे शब्द ऐकून मला जीवनातला अतीव आनंद झाला.
ही बातमी कळविण्यासाठी मी सर्वप्रथम फोन लावला तो माझी जिवच्छकंठच्छ मैत्रिण आरती शर्मा हीला. याकाळात ती सतत मला धिर देत होती. आणि दिल्लीत कामाच्या ठिकाणी झालेली मैत्री तिने उत्तम प्रकारे निभवल्याने मी ही वार्ता सर्वप्रथम तीला ऐकवली. हे आटोपत नाही तर चक्क परिक्षा हॉलमधून बाहेर पडत मला फोन करून ‘तुम्हाला मुलगा झाला’ ही वार्ता देणारी आमची सर्वांची प्रेमळ , लाडकी अनुताई (बाळाची मोठी आई-मावशी), हा क्षणही सुखावून गेला.
यानंतर माझे मामा, श्रीमान
टाके साहेब (वहिनी, तन्मय आणि आमची दिदी), श्रीमान
झाडे साहेब-झाडे वहीनी, कार्यालय प्रमुख कांबळे साहेब, माझी
मैत्रीण प्रियंका यांना फोन करून वार्ता कळवली. हे सर्व करीत असताना
ट्रेनमधील निर्वान शांततेचा भंग करून माझे
सर्वांना फोन करने कदाचित ऐव्हाना माझ्या आजुबाजूच्या सह प्रवाशांना कळण्याचे काही
बाकी राहीले नव्हते, माझा हा आनंद बघण्याचा पहिला मान या सहप्रवाशांनाच जातो. सायंकाळी
७ वाजेपर्यंत रुग्णालयात पोचलो(डॉ. झाकीर यांचे लाईफ केअर हॉस्पीटल, अचलपूर) ‘सर्वप्रथम
बाळाला बघितल’ हाच आम्हा बाप लेकांचा पहिला मुक संवाद ठरला.
अर्धांगिनी ला पुष्पगुच्छ देऊन तीचं मनापासून अभिनंदन केलं ती ही आता आई झाली
होती. आमच्या संसार रुपी वेलावर ख-या अर्थाने फुल उमललं होता याचा अत्यानंद आम्हा
दोघांसह आमच्या परमप्रिय कुटुंबियांनाही होताच. सोबत आणलेले पेढे मोठे बाबा, दादा,
सासूबाई माझे साळे मंगेश भाऊ, सारिका ताई
यांना दिले. नवागत बाळासाठी खास दिल्लीहून आणलेले काही लंगोट, उपयुक्त सामान दिल
आणि तसाच घरी निघून गेलो . आई आणि बाबांना भेटलो. आमच्या आनंदी कुटुंबात नातवाच्या येण्याने झालेला आनंद या दोघांसह
माझी वहीनी निकीता यांच्या चेह-यावर ठळकपणे दिसत होता.
घरी पोचलो तोच माझे वडील रुग्णालयात
जाऊन आपल्या नातवाला बघण्याच्या लगबगीत असल्याच मी पाहील. माझे वडील म्हणजे एक
दिलखुलास , भावूक अन तितक मृदू व्यक्तीमत्व. पण, त्यांना पॅरालीससचा अटॅक आल्याने
ते आता आजारी असतात. अशा स्थितीतही आपल्या नातवाला बघण्याची त्यांची ओढ मला आणखी
सुखाहून गेली. नातवाचा चेहरा बघितल्यानंतर त्यांची पहिली प्रतिक्रिया होती, ‘हा तर
रितेशचीच कॉपी वाटतो’. त्यांनी माझ्या अर्धांगिनीचीही हाली खुशाली घेतली व
नातवाला खूप आशिर्वाद दिले. बाळ व बाळंतिनीला रूग्णालयातून सुटी मिळाली त्या
दिवशीही माझे बाबा नातवाच्या भेटीसाठी आले त्यांनी नाताला जवळ घेऊन त्याला
गोंजारले हा क्षण मी आपल्या हृदयात आणि कॅमेरामध्येही टिपला. अर्धांगिनीचे वडील
अर्थात आमच्या बाळाचे आजोळचे आजोबा यांनाही खूप आनंद झाला. बाळ जन्माला आले तेव्हा
त्यांनी आपल्या अनुभवी शब्दांनी सांगितले ‘बाळाची सर्व अवयव नीट आहेत का? ती बघा
सर्वांना फोन करण्या आधी.’ शुभ मुहुर्तावरच नातवाचा चेहरा बघेल असा स्वत:च ठरवून
दिलेला दंडक पाळत त्यांनी नवागत बाळाला बघितले वा त्याला मनोमन आशिर्वाद दिले. या
दोनही आजोबांच्या मोलाच्या आशिर्वादाने आमचा मुलगा आणि आम्हीही
धन्य जाहलो.
या सर्व महत्चाच्या कालावधीत
माझ्या घरच्यांनी आणि सासरच्या मंडळीनी (मुख्यत्वे मंगेश भाऊ आणि मनीष दादा) एवढया
उत्तम प्रकारे ही स्थिती सांभाळली. आणि आई,सासूबाई, सारिकाताई, स्वाती ताई
प्रसुतीपूर्व काळात अर्धांगिनीची सतत काळजी घेणारी आणि नेमकी याच काळात परिक्षा
आल्याने परिक्षेत अडकूनही आमच्या सोबत असणारी अनु ताई यांनी कर्तव्यदक्षपणे
याकाळात भूमिका पार पाडल्या की ज्यामुळे मला ही सर्व परिस्थिती अत्यंत आनंदाने
जगता आली. ही सर्वमंडळी आमच्या बाळाच्या या जगातील सुरक्षीत आगमनासाठी झटली
त्यांना मानाचा मुजरा. याशिवाय पोटदुखे, मसने आणि उमक परिवार यांच्यासह यावेळी
तनाने नसले तरी मनाने माझ्यासोबत असलेले देश-विदेशातील माझे स्नेही त्यांनाही
सलाम. ही वार्ता सोशल मिडीयावर देण्याचंही मी कसा विसरेन? माझी
फेसबुकची पोस्ट “We Bless with Baby Boy # Happiest moment of
the life”(माझी मैत्रीण प्रियंकाने दुरूस्ती सुचविली होती Bless by नाही तर Bless
with), वॉटसअपला मुलाचा
डिपी आणि टॅग लाईन ‘Our Little Champ’
इंस्टाग्रामवर मुलाचा फोटो अपलोड
करून ‘Our little champ’ हा दिलेला संदेश सर्वदूर वार्ता पोहचविण्यासाठी प्रभावी
माध्यम ठरले. परिणामी समाज माध्यमातून (Social
Media) शुभेच्छांचा पाऊस पडला हा ही एक
उत्तम आनंद होता. आधुनिक जगात माध्यमांनी जग किती जवळ आणून ठेवल याची प्रचिती आली.
आमची आणि आमच्या कुटुंबियांचीही ऑष्ट्रेलियन मैत्रीण ‘जो ब्लांड’ हीने
फेसबुक आणि वॉटसपहून दिलेल्या शुभेच्छा आणि ब्राझीलचे सेक्सॉलॉजीस्ट ‘ॲण्डर्स
हेगास’ यांच्या शुभेच्छांहून विदेशातील स्नेहींच प्रेमही ठळकपणे दिसून आलं.
अर्धांगिनीचे अमरावती येथील श्रीमान मासोदकर काकाजी यांची करजगाव येथे झालेली भेट (दि.५ में २०१७) आमच्या
बाळाला मिळालेला त्यांचा आशीर्वादही मोलाचा(दि.१५ मे २०१७ ला त्यांच अकाली निधन झाल.)
My Genius Mom
अत्यंत
शोषीक, त्यातही कणखर तेवढीच मृदू अन प्रचंड हळवी माझी आई, मी बाप झाल्याचा तिला
अत्यानंद झाला. बाप होण्या आधिच्या प्रक्रियेतील तिचे धिरोदात्त विचार मला थक्क
करणारे आणि तितकेच प्रेरक होते. या काळात ती मला सांगायची, ‘मुलगी
होवो की मुलगा ! जन्माला
येणारं अपत्य कुठल्याही व्यंगाविना उत्तम जन्माला याव. बाकी जी परिस्थिती
ओढवेल ती स्वीकारण्यासाठी आपण तयार राहू’. कधी-कधी मला अस वाटतं एवढ सर्व आईला कुठून कळतं.
किती योग्य मार्गदर्शन करते ती मला. अनुभवाच्या शाळेत तवून सलाखूल निघालेले तिचे
विचार नेमके आणि नेटके असल्याच गुढही मला उमजत आणि माझी आई माझ्यासाठी ग्रेट असल्याच्या भावना
आणखी घटट होतात. माझी आई खूप दुरदर्शी, उत्तम नियोजक आणि नाते सांभाळणारी आहे.
तीने माझ्या चांदूरच्या शिनकर आत्याला फोन करून नातू झाल्याची वार्ता कळवली.
गावातील अंबांडकर आत्याच्या भेट आणि करजगावातील मेहरे आत्याची भेट घेऊन त्यांनाही
वार्ता कळवली व मोठयांचा मान राखत आपला आनंद त्यांच्या सोबत वाटला अर्थातच यासर्व
ठिकाणी आई व मी सोबत होतो. मी गावी असतानाच तिने टूर प्लॅन आखला त्यात माझे परम
प्रिय आजोळ विहीगाव व अंजनगावचे मामा ज्यांनी मला घडविण्यात मोलाचे योगदान दिले या
सर्वमंडळींना प्रत्यक्ष भेटून वार्ता देने, आईची चिंचोली येथील आत्या
जावरकर व त्यांचे यजमान, आईची टाकरखेड येथील पवार मावशी, काकडयाची सोनटक्के
मावशी, कुष्टयातील तिच्या दोनही मावश्या यांची भेट घेऊन हालीखुशाली विचारपूस करत आपण
आजी झाल्याचा व माझा मुलगा बाप झाल्याची वार्ता तिने आपल्या ज्येष्ठ नातेवाईकांना
देत नात्यातील जपलेला गोडवा अत्यंत प्रेरक व मार्गदर्शक असाच म्हणावा लागेल.
आयुष्यातील
या नव्या टप्या विषयी
शिक्षण, करिअर, लग्न आणि आता
पितृत्वाची जबाबदारी. पितृत्वाआधी आयुष्याच्या या विविध टप्यांतील असंख्य आठवणी,
अनुभव, निर्णय गाठीशी घेत वाटचाल सुरु आहे. समाजाचा घटक या नात्याने समाज व देशाला
एक नागरीक देण्यासह बाप म्हणून जबाबदारी स्वीकारण्यासाठी मी आणि आई म्हणून माझी
अर्धांगिनी सोनाली आम्ही तन आणि मनाने पूर्णपणे तयार झाल्यावरच बाळाला जन्म
देण्याचा निर्णय घेतला. ठरल्यानुसार आम्ही लग्नानंतर एकमेंकाना समजून घेण्यासाठी
आणि quality time of life देण्यासाठी एक वर्षाचा अवधी घेतला. एक वर्षानंतर आम्ही
आई-बाप बनण्याचा निर्णय घेतला. आम्हाला पहिल्याच प्रयत्नात यश आल, अर्धांगिनी
गरोदर राहीली. ही वार्ता आम्ही कुटुंबियांना आप्त स्वकीयांना कळवली. याकाळात
आवश्यक सर्व काळजी औषधोपचार नीट घेतले. यात अर्धांगिनी ने खूप साथ दिली नवरा नोकरी
वर जातो तेव्हा आपण स्वत: रूग्णालयात जावणे, आवश्यक चाचण्या करून घेणे या सर्व कामात ती आघाडीवर
होती, म्हणूनच मला तिचा अभिमान आणि खूप कौतुक वाटतं. याकाळात तिच्यातील हळव पण,
समजूतदारपणा, दूरदर्शीपणा मला खूप सुखावून गेला. आमचे फॅमेली डॉक्टर डॉ. गौरव
शर्मा आणि डॉ. दिपीका शर्मा दिल्लीतील लेडी हार्डींग रूग्णालयातील डॉ. अभिलाषा आणि
प्रत्यक्ष प्रसुतीकाळात काळजी घेणा-या डॉ. बद्रुनिसा झाकीर यांचं वेळोवेळी व
उपयुक्त मार्गदर्शनही आमच्यासाठी मोलाच ठरल. एव्हाना आम्ही युटयूबवरून व्हिडीओज
डाऊनलोड करून घेत गरोदर काळात घ्यावयाची काळजी, आहार विहार याबाबत माहिती घेतली ,
अनुभवी नोतवाईक, जानकर मित्र यांच्याशीही चर्चा करायचो आणि आई-बाप पण जगण्याच्या
पूर्व तयारीसाठी स्वत:ला तयार करीत होतो.
मुल जन्माला घालन म्हणजे माय
बापाच्या मनाची पूर्ण तयारी असावी लागते. शेवटी या माध्यमातून ते कुटुंब समाज आणि
देशाच रूणही फेडत असतात. एक जबाबदार व कर्तव्यदक्ष नागरीक या समाजाला देत असतात.
आमच्या कुटुंबातही एक गोंडस मुलाने जन्म घेतला. त्याच्यावर उत्तम संस्कार करणे, एक
जबाबदार व कर्तव्यपरायण माणूस म्हणून त्याला घडविणे यासाठी आम्हा दोघांचा अनुभव
आणि आम्हाला आमच्या कुटुंबाकडून मिळालेला वारसा याचा निश्चितच उपयोग होईल याची आम्हाला पूर्ण खात्री
आहे. बदलत्या काळानुसार त्यानेही बदल स्वीकारावे हे करत असताना संस्कार, नितीमत्ता
आदिंच्या घट्ट रूतलेल्या मुळांचाही तेवढाच आदर करावा याकडे पालक म्हणून आम्ही
पूर्ण लक्ष्य देण्याचा कसोसिने प्रयत्न करू. आमच्या मुलामध्ये सामाजिक जाणीवा
निर्माण करण्याचाही आमचा प्रयत्न राहील. बाकी तर प्रत्यक्ष आई-बाप पण जगताना
कळेलच. हो त्याने आपल बालपण खूप इन्जॉय कराव
आभासी जगा पेक्षा वास्तव जगाची ओळख त्याला व्हावी हा प्रयत्न एक सजग पालक
म्हणून आम्ही नक्की करू.
स्वरित नावाची अशीही कहाणी
मुलगा
झाला आता त्याच नामकरण हा विषय होता. बाळ जन्माला येण्याआधी मी काही मुलींच्या
नावाची ८-९ पानं इंटरनेटहून डाऊन लोड करून घेतली होती, अर्धांगिनीला विचारल मुलगा
किंवा मुलीचे नावे शोधले का तर तिच उत्तर होत बाळाच्या जन्मानंतर शोधेन मी नाव
आताशी काही घाई नाही. मात्र, आम्हाला मुलगा झाल्यानंतर त्याच्या नावाबाबत मीच
पुढाकार घेतला. अर्थपूर्ण नाव असाव आणि आम्हा दोघांच्याही नावाच्या आध्याक्षराचा
त्यात समावेश असावा हाच तो काय नावाचा क्रायटेरिया. मग काय सर्व जवळच्या आप्त
स्वकीयांना फोन करून नाव शोधण्याची विनंती केली. यात एक गोष्ट लक्षात आली की
शाळकरी मुल विशेषत: केजीत जाणा-या मुलांकडे नावांची जंत्री असते तर त्यांना
विचारावी नाव तोही प्रयोग करून झाला. लग्न पत्रिकांवर असणा-या लहान मुलांची नावे
शोधण्याचाही प्रयोग झाला. नातेवाईकांकडून प्रत्यक्ष फोन करून ,व्हॉटसअपवरूनही नावे
घेऊन झाली पण इच्छित किंवा मनासारख नाव काही मिळत नव्हत. अशात माझी आई आणि मी
दिनांक ५ में २०१७ रोजी करजगाव(सासरीवाडी)ला माझ्या मुलाला बघण्यासाठी गेलो असता माझ्या मेहरे
आत्याकडे आम्ही भेटीसाठी गेलो. आत्याची नात आणि माझी पुतणी ‘मिरा’ हीने
काही नाव सूचविले त्यात ‘स्वरित’ हे
तीने सूचविलेले नाव मला खूप आवडले. ‘जो स्वरात
आहे असा, ज्याच्या भोवती स्वर आहे असा’ म्हणजे ‘स्वरित’ एक
अर्थपूर्ण व कलेशी साधर्म्य असणार नाव आणि आमच्या दोघांच्या नावाच्या
आध्याक्षरांचाही त्यात अंतर्भाव असल्याने स्वरित या नावावर अखेर शिक्का मोर्तब
झाला. स्वरित रितेश सोनाली भुयार.
गंमतीचा भाग असा, की आता शाळांमधील मुलांची
वैविध्यपूर्ण नावे आणि टीव्ही मालिकांमधील कलाकारांची नावे यातून मुलांची नावे
शोधण्याचा ट्रेंड आम्ही आई-बाप असताना सुरु आहे. पुढे यात काय बदल होतो ते बघूया
तुर्तास इथे लिखानास पूर्ण विराम
देतो.
*****
